درروزگاری نه چندان دور ، گویی همین دیروز و پریروز ..دخترکی خردسال برای آنکه چشمان بی خوابش را به میهمانی رویاهای کودکانه برده باشد ، دست به دامان ستاره هایی میشد که به دست خیاطی زبردست چون سنگهای زینتی بر پیراهن شب هنرمندانه دوخته شده بودند.
همیشه انگشتان کودکانه اش برای شمردن ستاره ها ، کم می آمدند .
نمیدانم تا چند بلد بود بشمارد...شاید هم فقط تا دورقم را ...نمیدانم..
یک... دو....سه.............
واو هیچوقت حتی به هشتاد هم نمیرسید !
چقدر دلم برای آنروزها تنگ است .
راستی !
اگر شبی ، نیمه شبی ستاره های آسمان را برای شمردن کم آوردید ، سری به کوچه پس کوچه های غم گرفته قلبی بزنید که میتواند دلتنگی هایش را دانه های صدها و هزار هزار تسبیح کند .
خیال آسوده دارید که در آن وادی هیچگاه برای شمردن ، دستتان نخواهد لرزید !
این شبها ستارگان را میشمارم .
حساب دلتنگیهایم را در قالب اعداد ، نگاه میدارم ..میشمارم ومیشمارم ...
آفتاب از پس کوهها دهن کجی میکند که..تو هنوز بیداری و میشماری؟؟؟
حساب چه چیز را نگاه داشته ای؟؟!
..........
من معنای بی نهایت رادر عدد دلتنگی هایم یافتم .......