درتاریکترین کنج دنیا سربر سجاده ای دارم که از بارش همیشگی چشمانم ،

نمناکی ابدی را به ارمغان دارد

ودستهای لرزانم درطلب دعای " مرگ" به سمت آفریدگار"زندگی" دراز شده اند!

چه شیرین است رویای مرگ ،  در میانه کابوس زندگی ..

آندم که به این وحشت دمادم پایان دهد!

.......

چشمان روشنت را برمن ببند !

مراتاب دیدن لحظه ای که زلال غم... از آنها باریدن را  آغاز میکند ،  نیست!

نفرین براین وجود درهم شکسته ام  که روشنای چشمانت را در پس پرده اشک محصور کرده...

اشکهایت را پامال این وجود بی مقدار مکن!

بگذار آن ساعت که مشتی خاک فاصله من وتوست ...

صدای غلتیدن سرشک توبر سنگفرش مزارم

آرامش این خفته درگور را برهم بریزد....!!!!!

....... 

بر آخرین بلندای زندگی خود ایستاده ام..بر آخرین قله فتح نشده این عمربی ثمر

نیازی به بستن چشمهایم نیست...

حتی برای منی که همواره در وحشت از ارتفاع بودم !

.....

وه..چه کوتاه است ارتفاع هستی من و

 چه حقیر و پست بوده قامت چگونه زیستنم!

براین ارتفاع پست ایستاده ام و دستانم گوشه ای از اسمان را به مقصد خدایم نشانه گرفته اند و

ملتمسانه  " مرگ " را استدعا میکنند .

بارها اورا به نام خوانده ام ...

این بار که خواندمش ...آمین ش را تو بگو ...!!

آری آمین ش را تو بگو و

 تونیز دستهایت را به آن سمت ازاین  آسمان بیکران که خدایت را آنجا پنهان کرده ای دراز کن

ومرگ مرا از خدابخواه...

باشد که دعای توکارگر افتد و این پرنده شکسته بال  از قفس خلاصی یابد .

برای مردنم نذری بکن ....دخیلی ببند ...نمیدانم ..هرچه می توانی بکن

برای مرگ من دعایی بکن !