دلم برای آخرین "سکوت" تنگ است ...

آنزمان که مرا در بر فرشی از جنس خاک بر زمین نهند و

 فریاد غم فراق     دل اسمان را بشکافد...

براستی این فریاد درد از چه روست؟

  مرا که به سمت ارامش بدرقه میکنند ..پس اینهمه فغان برای چه؟

چه تلخ است صدای ضجه عزیزانم را شنیدن...

                            دستهایم را قدرتی نیست تا برگوش بفشارمشان

تمام مهربانانم بر ارتفاع خانه همیشگی ام ایستاده اند وباران اشک بدرقه راهم میکنند....

آیا این     اب       به امید بازگشت این مسافر است؟؟؟؟؟

     سنگینی سنگ بر چهره ام   سیلی محکم زندگی بر گونه ام را تداعی میکند..